Miguel Sawa: Το Δικαίωμα στη Ζωή

 

Το Δικαίωμα στη Ζωή

 

Η

 ΤΡΑΓΙΚΗ σκιά του Μαυριτανού της Βενετίας περιπλανιέται ζώσα, βρυχώμενη από πόνο και ζήλεια. Είναι μια σκιά τρομαχτική. Με παραμορφωμένο το πρόσωπο, το βλέμμα άγριο, την καρδιά κομματιασμένη, το λογικό χαμένο, που μας παρακινεί να τη συμπονέσουμε στη θέα της.

    Όλοι έχουμε νιώσει, όλοι μπορούμε να νιώσουμε τον πόνο του Οθέλλου. Ο άνδρας θα βλέπει πάντα στη γυναίκα το ακάθαρτο θηρίο για το οποίο μιλούν τα ιερά βιβλία. Και το πάθος της ζήλειας θα διαρκέσει αιωνίως όσο υπάρχουν άνδρες και γυναίκες στον κόσμο.

    Επίσης περιπλανιέται ζώσα η θλιμμένη σκιά της Δεισδαιμόνα, ωχρή, με τα όμορφα μάτια της γεμάτα δάκρυα, τα άφθονα χρυσά μαλλιά της λυμένα στην πλάτη, τον κύκνειο λαιμό της στραγγαλισμένο απ’ τον Μαυριτανό δολοφόνο…

    Πώς να μη νιώσεις υπέρτατο οίκτο στο θέαμα αυτού του τρυφερού πλάσματος, αθώου όπως  οι ίδιοι οι άγγελοι, γεμάτου αθωότητα και αγνότητα, θυσιασμένου, σε μια στιγμή τρέλας, στο μίσος  της ζήλειας;

    Και εκεί βαδίζουν ζώντες, σε αιώνια περιπλάνηση, ακολουθώντας όπως η σκιά το σώμα, ο μαινόμενος Οθέλλος και η άμοιρη Δεισδαιμόνα.

    Ο κόσμος προχωρά, αλλά ο άνδρας συνεχίζει να ζει προς χάρη των παθών του, και σήμερα, όπως χθες, θεωρεί ότι έχει δικαίωμα στη ζωή της γυναίκας που αγαπά.

    Ο κόσμος προχωρά, αλλά η ελευθερία του έρωτα δεν υπάρχει παρά μόνο για τον άνδρα, που, σύμφωνα με  την ηθική του τώρα και όλων των καιρών, μπορεί να ερωτευθεί όποια θέλει και εκείνες που θέλει, ενώ η γυναίκα όχι μόνο στερείται του δικαιώματος της επιλογής, αλλά πρέπει να περιορίσει, την αγάπη της για μια ζωή στον άνδρα που της αντιστοιχεί από τύχη ή ατυχία.

    Ακόμα υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν τη νοητική κατωτερότητα της γυναίκας. Ακόμα υπάρχουν κάποιοι που την κρίνουν με τα λόγια του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου: «Η γυναίκα είναι ένας εχθρός της φιλίας, μία λυπηρή θλίψη, ένα αναγκαίο κακό, ένας πειρασμός της φύσης, ένα απεχθές πλήγμα».

    Και σκεπτόμενοι έτσι για τη γυναίκα, πιστεύοντας ότι η μοναδική αποστολή της είναι αυτό που ο Άγιος Αυγουστίνος ονόμαζε «υποδαύλιση της αμαρτίας». Τι; είναι παράξενο που πιστεύουμε ότι έχουμε δικαίωμα στη ζωή της και που η σκιά του Οθέλλου συνεχίζει ακόμα, περιπλανώμενη στον κόσμο απειλητικά;

    Είναι μια φρίκη αυτή η δολοφονία του Θάλας, για την οποία έγραψαν πριν μερικές μέρες οι εφημερίδες. Ο σύζυγος, μέρες πριν, αμφέβαλλε για την πίστη της γυναίκας του. Μετά από μια φοβερή ερωτική νύχτα,  ρίχτηκε πάνω στην άτυχη σύντροφο, που ακόμη παλλόταν απ’ τον πόθο, προσπαθώντας να την πνίξει.

    Εκείνη φοβισμένη, προσπάθησε να πεταχτεί από το κρεβάτι για να ξεφύγει, αλλά ο Οθέλλος αδίστακτος, την άρπαξε απ’ το νυχτικό και ρίχτηκε και πάλι πάνω της, σφίγγοντάς της τον λαιμό…

    Μετά, οι γείτονες ειδοποιημένοι απ’ τις κραυγές του θύματος, πήγαν στον τόπο του γεγονότος, και βρήκαν τον δολοφόνο ξαπλωμένο ήσυχα δίπλα στο πτώμα, καπνίζοντας ένα τσιγάρο. Στις ερωτήσεις των γειτόνων, ο άθλιος απάντησε κυνικά:

    —Τη σκότωσα για ευχαρίστηση… Γι’ αυτό ήταν η γυναίκα μου!

    Και εκείνη η άλλη δολοφονία στο Μπάρι, που μας διηγήθηκε με τρόμο ο ιταλικός τύπος; Ο σύζυγος, Βίτο Φλορεντίνο, έφθασε στο σπίτι του μεθυσμένος φωνάζοντας στη γυναίκα του:

    —Προσευχήσου, αν θέλεις, γιατί θα σε σκοτώσω.

    Η δυστυχισμένη άρχισε να κλαίει:

    —Εμένα; Αλλά τι έχω κάνει εγώ;

    —Προσευχήσου, προσευχήσου…

    Και ο άθλιος ρίχτηκε ξαφνικά πάνω στην άτυχη και άρχισε να την ξεσχίζει με δαγκωνιές. Ο αγώνας μεταξύ εκείνου του άγριου και του θύματος κράτησε, σύμφωνα με υπολογισμούς του ιταλικού τύπου, γύρω στη μια ώρα.

    Όταν ο δικαστικός λειτουργός πήγε στον τόπο του εγκλήματος, η γυναίκα του Βίτο Φλορεντίνο ήταν ένας φρικτός σωρός διαμελισμένης σάρκας.

    Ο δικαστής ρώτησε τον δολοφόνο:

    —Αλλά τι είχε κάνει σ’ εσάς εκείνη η δυστυχισμένη;

    Ο Βίτο Φλορεντίνο απάντησε παγερά:

    —Τίποτα… ήμουν λίγο μεθυσμένος… και λένε ότι με απατούσε.

Θηρίο σαρκοβόρο!

    Ορίστε, στάζοντας αίμα, αυτά τα δύο θλιβερά γεγονότα που προσφέρω για δημόσια διαβούλευση.

    Και αν εκείνη η γυναίκα του Θάλας και αν εκείνη η γυναίκα στο Μπάρι ήταν αθώες όπως ήταν και η Δεισδαιμόνα; Αλλά ένοχες ή όχι, τι δικαίωμα έχει ο άνδρας να μπαίνει τόσο στη θέση του δικαστή που καταδικάζει όσο και στη θέση του δημίου; 

    Τι δικαίωμα έχει να διαθέτει αυθαίρετα τη ζωή της γυναίκας; Ας εκπαιδεύσουμε τη βούληση μας ώστε να μη ζούμε στο έλεος των παθών μας, ας εκπολιτιστούμε εσωτερικά, αφού, όπως λένε, είμαστε κάπως πολιτισμένοι εξωτερικά. Και ας στείλουμε στην αγχόνη τον πρώτο Οθέλλο που παρουσιάζεται.

Miguel Sawa (1908)                                                                         

 

 Μετάφραση από την ισπανική γλώσσα:

Αργυρώ Γερ. Χατζηπαναγιώτου

(Το παρόν κείμενο είναι άρθρο που έγραψε ο Μιγκέλ Σάββα υπερασπιζόμενος της γυναίκες της εποχής του θύματα κακοποίησης και εγκληματικής συμπεριφοράς εκ μέρους των συζύγων τους. Περιέχεται στα βιβλία: Ιστορίες Τρελών και Ο Μιγκέλ Σάββα, οι Ιστορίες Τρελών και η Εποχή τους, εκδ. αστερίων ) 

Τα βιβλία διατίθενται εδώ: imarshop