ΌΜΠΟΕ, Antonio Cabrera

(Marcello)

Ότι προσμένουμε διατρέχει ένα λαβύρινθο

μέχρι να μας φτάσει.

                                            Σ' αυτές τις νότες

ακούω πως πλησιάζει κουρασμένο, αργό, αγνό.

Ό,τι ξέρουμε

πάλλεται εδώ για μια στιγμή,

                                             σχεδιάζει ένα σημείο,

θέτει μέσ' απ' τον ίσκιο ένα ερώτημα

λεπτό και ασαφές.

Ό,τι  κάποτε τυχόν υπηρετήσαμε

τώρα υποκλίνεται υπάκουο, ευλαβές.

Ό,τι έχουμε μοιάζει

μ' αυτήν την ομορφιά

που αγγίζει την ψυχή μας

κι επιστρέφει στους αχανείς διαδρόμους της.

                                Antonio Cabrera 

                               Στην Αέναη εποχή

                         Απόδοση από τα ισπανικά:   

Τμήμα  Ισπανικής και Ισπανοαμερικάνικης ποίησης,  Cervantes

OBOE

(Marcello)

Todo lo que esperamos recorre un laberinto

hasta alcanzarnos.

                                               En estas notas

escucho como llega, cansado, lento, puro.

Todo lo que sabemos

vibra aquí un instante,

                                   dibuja un signo,

abre desde la sombra una interrogación

delicada y confusa.

Cuanto una vez acaso obedecimos

se inclina ya, sumiso, reverente.

Todo lo que tenemow se parece

a esta belleza

que toca nuestra alma

y vuelve hacia sus vastos pasadizos.

                             Antonio Cabrera

                          En la estación perpetua