ΙΔΑΝΙΚΟΊ ΑΥΤΌΧΕΙΡΕΣ, Κώστας Καρυωτάκης

Γυρίζουν τα κλειδιά στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους, 
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.



Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ιδρώς, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημία των τόπων.


Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.


Όλα τελείωσαν, Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.


Βλέπουν τον καθρέπτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
"όλα τελείωσαν" ψιθυρίζουν "τώρα",
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος. 
        Ελεγεία και Σάτιρες, 1927

SUICIDAS IDEALES


En la entrada dan un giro a la llave, 
reabren cada vieja carta guardada,
leen tranquilos y después arrastran grave
por última vez sus pasos de la morada.


La vida, dicen, fue una tragedia para ellos.
Dios mío, la carcajada horripilante de los hombres,
las lágrimas, el sudor, el anhelo de los cielos,
la solicitud de tan vastos parajes pobres.


Se quedan frente a la ventana, lejos mirando
a la naturaleza, a los 'arboles, a algún infante,
ven como los marmolistas siguen el sol mortilleando
que quiere bajar al poniente para siempre.


Todo ha llegado al fin. Aquí está la nota,
breve, simple, como se merece profunda 
llena de indiferencia y del perdón la gota
por aquel que llorará leyéndola rotunda.


Se miran al espejo, ven la hora,
si es una locura o acaso se van a preguntar,
"todo ha terminado", murmuran, "ahora",
seguros que de veras lo van a prorrogar.
                 Kostas Karyotakis, Elegías y Sátiras, 1927
                 Traducción, Charalampos Dimou