Αναρτήσεις

Νύχτα χωρίς, Μαρία Χρονιάρη

Εικόνα
Νύχτα Χωρίς

Μπαίνει σκοτάδι στα άδεια σπίτια
Στα κεφαλαία γράμματα των οδών
μέσα στα ψέματα
στις λέξεις των ανθρώπων

στα κενά σώματα
που ντύνονται σιωπή

Κι εσύ
δεν έρχεσαι ποτέ

να με γεννήσεις

Μαρία Χρονιάρη, 2017
Από την Ποιητική Συλλογή: Αγέννητη Γη, Εκδ. Σοκόλη

***
Noche sin

Entra oscuridad en las casas vacías
En las letras mayusculas de las calles
dentro de las mentiras
en las palabras de los hombres

en los cuerpos vanos
que se visten silencio

Y tú
no llegas nunca
darme a luz

María Chroniari, 2017
Απόδοση στα ισπανικά: Αργυρώ Χ.

Δείτε επίσης: Μια πνοή σιωπής, Μαρία Χρονιάρη
Η οδός Ασκληπιού κάπου στον χωροχρόνο

Η οδός Ασκληπιού κάπου στον χωροχρόνο

Εικόνα
Δεν ξέρω γιατί το ποίημα: Οδός Ασκληπιού της Μαρίας Χρονιάρη μου φέρνει στον νου  τον Περικλή Γιαννόπουλο να συζητά με τον Κωστή Παλαμά ή να συναντά, ανέλπιστα, τη Σοφία Λασκαρίδου,  στην  οδό Ασκληπιού, κάπου στον χωροχρόνο.

Ίσως γιατί  οι δύο τους-Παλαμάς και Γιαννόπουλος-, καθ' ομολογίαν του Παλαμά, συνήθιζαν να κάνουν περιπάτους και να συζητούν για την πολιτική κατάσταση της χώρας, κάνοντας αναλύσεις και επισημάνσεις για την έλλειψη της ηγετικής φυσιογνωμίας  που θα εκπλήρωνε τις προσδοκίες και τους στόχους που είχε θέσει ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ανάταση της Ελλάδας. Στόχοι,  που η υλοποίησή τους θα έβγαζε τη χώρα από το τέλμα στο οποίο είχε περιπέσει μετά την βαριά ήττα κατά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897.

Περιπατώντας, λοιπόν,  ένα ωραίο καλοκαιρινό δειλινό,τότε στα 1909, λίγο μετά το Κίνημα στο Γουδί(Αύγουστος 1909), όχι στην οδό Ασκληπιού, αλλά στο Ζάππειο, ο Περικλής Γιαννόπουλος, θα κάνει λόγο, ως προφήτης, στον Κωστή Παλαμ…

"Εαρινή Συμφωνία" (απόσπασμα), Γιάννης Ρίτσος

Εικόνα
Άκου τα σήμαντρα
των εξοχικών εκκλησιών.
Φτάνουν από πολύ μακριά από πολύ βαθιά. Απ’ τα χείλη των παιδιών απ’ την άγνοια των χελιδονιών απ’ τις άσπρες αυλές της Κυριακής απ’ τ’ αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες των ταπεινών σπιτιών. 
Άκου τα σήμαντρα των εαρινών εκκλησιών. Είναι οι εκκλησίες που δε γνώρισαν τη σταύρωση και την ανάσταση. 
Γνώρισαν μόνο τις εικόνες του Δωδεκαετούς που ‘χε μια μάνα τρυφερή
που τον περίμενε τα βράδια στο κατώφλι έναν πατέρα ειρηνικό που ευώδιαζε χωράφι που ‘χε στα μάτια του το μήνυμα της επερχόμενης Μαγδαληνής. 
Χριστέ μου τι θα ‘τανε η πορεία σου δίχως τη σμύρνα και το νάρδο στα σκονισμένα πόδια σου;». Γιάννης Ρίτσος Απόσπασμα από την Εαρινή Συμφωνία

Χαμόγελο, Κώστας Καρυωτάκης

Εικόνα
Χαμόγελο

        Χωρίς να το μάθει ποτέ, εδάκρυσε,
        ίσως γιατί έ π ρ ε π ε να δακρύσει,
        ίσως γιατί οι συφορές έ ρ χ ο ν τ α ι
.


Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι
απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει.
Δε βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη
στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι.

Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη
κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει,
στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει
το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ’ Απρίλη.

Ξεφεύγουνε απ’ το σύννεφον αχτίδες
και κρύβονται στα μάτια της, τη βρέχει
μια λεμονιά με δυο δροσοσταλίδες

που στάθηκαν στο μάγουλο διαμάντια
και που θαρρείς το δάκρυ της πως τρέχει
καθώς χαμογελάει στον ήλιο αγνάντια.              Κ. Γ. Καρυωτάκης, 1919



Μια πνοή σιωπής, Μαρία Χρονιάρη

Εικόνα
Μια πνοή σιωπής

Ο πιο μεγάλος πόνος
είναι εκείνος που κάνει τα
εκκωφαντικά

αθόρυβα

Μαρία Χρονιάρη, 2017
Από την ποιητική  συλλογή:
Αγέννητη γη, Εκδ. Σοκόλη

***
Un suspiro de silencio
El dolor más grande es aquél que hace lo estruendoso
silencioso
Μαρία Χρονιάρη Απόδοση στα ισπανικά: Αργυρώ Χ. 




Το ελληνικόν χρώμα, Περικλής Γιαννόπουλος

Εικόνα
Ο Κόσμος της Ελληνικής Φύσης. Το ελληνικόν χρώμα.  Μία αισθητική περιγραφή του φυσικού χρώματος, όπως το συνέλαβε ο Περικλής Γιαννόπουλος ατενίζοντας από τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως το Φάληρο, στην αυγή του 20ου αιώνα:


Όπως δια την ζήτησιν της Ε λ λ η ν ι κ ή ς  Γ ρ α μ μ ή ς,  ήτις αποτελεί την πρώτην Ιδέαν μια εκρήξεως Ε λ λ η ν ι κ ή ς  Α ι σ θ η τ ι κ ή ς,  τίθεται ως βάσις ουχί η Τέχνη τις οιαδήποτε, ούτε αυτή η Αρχαία μας Τέχνη, αλλά η Φύσις, η Γη, όπως την βλέπομεν γύρωθεν ημών, ούτω και δια το ΧΡΩΜΑ. Και όπως δια την Γραμμήν εξέλεξα ως σημείον παρατηρήσεως το κάτωθι της Ακροπόλεως ναΐσκον του Αγίου Δημητρίου και την δεξιόθεν αυτού χαραχθείσαν μόλις οδόν την ανιούσαν προς την Πνύκα, δια το κοντινώτατον και πανοραματικώτατον, ούτω και δια το το χρώμα. Και όπως δια την Γραμμήν ούτω και δια το Χρώμα εφιστώ την προσοχήν επί των γραμμών αυτών, των Ζωγράφων, Γλυπτών, Αρχιτεκτόνων και Μουσικών, όλων των Καλλιτεχνών και κάθε φιλοτεχνούντος, καλλιτεχνούντως ανθρώπου.

    Aνέλθετε λο…

Σταθμοί, Παύλος Φλώρος

Εικόνα
Όσο περισσότερο θόρυβο κάνετε γύρω σας, όσο πιο αδιάντροπα εκβαχεύεσθε, τόσο ολιγότερο καταφέρνετε να λυτρωθείτε από την κραυγή όσων βασανίστηκαν και μαρτύρησαν. Όμως εγώ ακούω ολοένα τούτη την κραυγή, τούτο το βογγητό των θυμάτων, είτε διαβαίνω μέσ' από τους πολυθόρυβους δρόμους σας, είτε πορεύομαι στην ειρήνη του δάσους. Μάλιστα ακόμα πιο έντονα αντιβουϊζει, πιο αναντίρρητα, μέσα στη σιωπή και τη μοναξιά του δάσους.
***     Όταν δεν υπάρχει εσώτερη ανταπόκριση, είναι γράμματα που παραμένουν μονόλογοι. Αλληλογραφία, στο βάθος, μονόπλευρη. 
Παύλος Φλώρος (1897-1981)