ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΠΡΩΪΟΥ

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ' εγώ την φύσι λίγο.

Θάλασσα του πρωϊού κι ανέφελου ουρανού

λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη΄όλα

ωραία και μεγάλα φωτισμένα.

Κ.Π. Καβάφης















Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

ΣΟΝΆΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΌΦΩΤΟΣ, Γιάννης Ρίτσος


Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.
Απόσπασμα από "Σονάτα του Σεληνόφωτος", Γιάννης Ρίτσος

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

LA VOZ A TI DEBIDA, Pedro Salinas




35
..... 
Και θα συναντηθούμε 
πάνω στις διαφορές
τις ανίκητες, αμμουδιές
βράχους, χρόνια, μόνοι πια
κολυμβητές ουράνιοι,
ναυαγοί των ουρανών.
Πέδρο Σαλίνας
Απόσπασμα , La voz a ti debida, 1939
Απόδοση από τα ισπανικά, Αργυρώ Χ.



35
.........
Y nos encontraremos
sobre las diferencias
invencibles, arenas
rocas, años, ya solos
nadadores celestes
náufragos de los cielos.
Pedro Salinas
Fragmento, La voz a ti debida, 1939

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ, Οδυσσέας Ελύτης


Δ΄
Τις ημέρες μου άθροισα και δε σε βρήκα
πουθενά, ποτέ, να μου κρατείς το χέρι
στη βοή των γκρεμών και στων άστρων τον κυκεώνα μου!
Πήραν άλλοι τη Γνώση και άλλοι την Ισχύ
το σκοτάδι με κόπο χαράζοντας
και μικρές προσωπίδες, τη χαρά και τη θλίψη 
στη φθαρμένη την όψη αρμόζοντας.
Μόνος, όχι εγώ, προσωπίδες δεν άρμοσα 
τη χαρά και τη θλίψη πίσω μου έριξα
γενναιόδωρα πίσω μου έριξα
την Ισχύ και τη Γνώση.
Τις ημέρες μου άθροισα κι έμεινα μόνος.
Είπαν άλλοι: γιατί; κι αυτός να κατοικήσει
το σπίτι με τις γλάστρες και τη λευκή μνηστή.
Άλογα τα πυρά και τα μαύρα μου άναψαν
γινάτι γι' άλλες πιο λευκές Ελένες!
Γι' άλλη, πιο μυστικήν αντρεία λαχτάρησα
κι από κει που με μπόδισαν, ο αόρατος κάλπασα
στους αγρούς τις βροχές να γυρίσω
και το αίμα πίσω να πάρω των νεκρών μου των άθαφτων!
Είπαν άλλοι: γιατί; κι εκείνος  να γνωρίσει
κι εκείνος τη ζωή μέσα στα μάτια του άλλου.
Άλλου μάτια δεν είδα, δεν αντίκρισα 
παρά δάκρυα μέσα στο Κενό που αγκάλιαζα
παρά μπόρες μέσα στη γαλήνη που άντεχα.
Τις ημέρες μου άθροισα και δε σε βρήκα
και τα όπλα ζώστηκα και μόνος βγήκα
στη βοή των γκρεμών και των άστρων τον κυκεώνα μου!

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

ΙΔΑΝΙΚΟΊ ΑΥΤΌΧΕΙΡΕΣ, Κώστας Καρυωτάκης



Γυρίζουν τα κλειδιά στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους, 
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.


Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ιδρώς, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημία των τόπων.


Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.


Όλα τελείωσαν, Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.


Βλέπουν τον καθρέπτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
"όλα τελείωσαν" ψιθυρίζουν "τώρα",
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος. 
        Ελεγεία και Σάτιρες, 1927


SUICIDAS IDEALES


En la entrada dan un giro a la llave, 
reabren cada vieja carta guardada,
leen tranquilos y después arrastran grave
por última vez sus pasos de la morada.


La vida, dicen, fue una tragedia para ellos.
Dios mío, la carcajada horripilante de los hombres,
las lágrimas, el sudor, el anhelo de los cielos,
la solicitud de tan vastos parajes pobres.


Se quedan frente a la ventana, lejos mirando
a la naturaleza, a los 'arboles, a algún infante,
ven como los marmolistas siguen el sol mortilleando
que quiere bajar al poniente para siempre.


Todo ha llegado al fin. Aquí está la nota,
breve, simple, como se merece profunda 
llena de indiferencia y del perdón la gota
por aquel que llorará leyéndola rotunda.


Se miran al espejo, ven la hora,
si es una locura o acaso se van a preguntar,
"todo ha terminado", murmuran, "ahora",
seguros que de veras lo van a prorrogar.
                 Kostas Karyotakis, Elegías y Sátiras, 1927
                 Traducción, Charalampos Dimou