Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

ΌΜΠΟΕ, Antonio Cabrera


(Marcello)

Ότι προσμένουμε διατρέχει ένα λαβύρινθο
μέχρι να μας φτάσει.
                                            Σ' αυτές τις νότες
ακούω πως πλησιάζει κουρασμένο, αργό, αγνό.

Ό,τι ξέρουμε
πάλλεται εδώ για μια στιγμή,
                                             σχεδιάζει ένα σημείο,
θέτει μέσ' απ' τον ίσκιο ένα ερώτημα
λεπτό και ασαφές.

Ό,τι  κάποτε τυχόν υπηρετήσαμε
τώρα υποκλίνεται υπάκουο, ευλαβές.

Ό,τι έχουμε μοιάζει
μ' αυτήν την ομορφιά
που αγγίζει την ψυχή μας
κι επιστρέφει στους αχανείς διαδρόμους της.

                                Antonio Cabrera 
                               Στην Αέναη εποχή
                         Απόδοση από τα ισπανικά:   
Τμήμα  Ισπανικής και Ισπανοαμερικάνικης ποίησης,  Cervantes



OBOE
(Marcello)

Todo lo que esperamos recorre un laberinto
hasta alcanzarnos.

                                               En estas notas
escucho como llega, cansado, lento, puro.

Todo lo que sabemos
vibra aquí un instante,
                                   dibuja un signo,
abre desde la sombra una interrogación
delicada y confusa.

Cuanto una vez acaso obedecimos
se inclina ya, sumiso, reverente.

Todo lo que tenemow se parece
a esta belleza
que toca nuestra alma
y vuelve hacia sus vastos pasadizos.
                             Antonio Cabrera
                          En la estación perpetua                               


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...