Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΔΕΣΜΏΤΗΣ, Αισχύλος

                                                 
                                                    ΑΠΟΣΠΆΣΜΑΤΑ
                                                              
                                                      ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ
Ω αιθέρα θεϊκέ και ταχύπτεροι πνοαί,
και πηγαί των ποταμών, και των ποντίων κυμάτων
το αναρἰθμητον γέλασμα, και ω των πάντων μήτερ γη,
και τον παντεπόπτην κύκλον του ηλίου καλώ'
ιδέστε με, με οποία πάσχω υπό των θεών, όντας θεός ο ίδιος.

Προσβλέψατε με ποίας κακώσεις
φθειρόμενος, τον μυριετή
χρόνον θα υποφέρω.
Οποίον ο νέος ηγεμών των μακάρων
επενόησε δι εμέ δεσμόν ανάρμοστον.
Φευ, φευ, δια το παρόν και το επερχόμενον
πάθος μου στενάζω' που και πότε των μόχθων
αυτών θ' ανατείλη το τέρμα;

Όμως τι λέγω; όλα όσα μέλλουν να συμβούν
επακριβώς γνωρίζω, ουδέ απρόσμενον
πάθημα επάνω μου θα πέση. Την πεπρωμένην
μοίραν μου προθύμως θα υποφέρω, γνωρίζων ότι
αδήριτον το της ανάγκης σθένος.
......................................

ΧΟΡΟΣ
Το βλέπω, Προμηθευ,
και φοβερά εις τους οφθαλμούς μου
ομίχλη προσέπεσε, πλήρης
δακρύων, εισιδούσα το σώμα σου
να κατακαίεται προσδεδεμένον εις αυτό το πέτρωμα,
δια χαλυβδίνων υβριστικώνν δεσμών'
νέοι πηδαλιούχοι
κατέχουν τον Όλυμπον
με νέους νόμους ο Ζευς
αθέσμως, παρανόμως, κυριαρχεί
και όσα πριν μεγαλειώδη, τώρα τα καταστρέφει.
......................................
Στενάζω δια την
ολεθρίαν τύχην σου, Προμηθευ'
και με δακρυστάλακτον νάμα
εκ των τρυφερών οφθαλμών μου,
τας παρειάς μου βρέχω'
Σκληρά πολύ ο Ζευς
με ιδίους νόμους κυριαρχών,
εις τους παλαιούς θεούς επιδεικνύει
υπερήφανον-δόρατος-αιχμήν.

Άπασα ήδη
στενάζει η χώρα'
δια την μεγαλοσχήμονα και αρχαιο-
πρεπή...στενάζουν δόξαν,
την ιδικήν σου και των δύο σου αδελφών.
...............................
ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ
Μη θεωρήσετε ως χλιδήν και αυθάδειαν
την σιγήν μου' συλλογισμοί μου φθείρουν την καρδίαν
ορών εμαυτόν ούτω προπηλακιζόμενον.
Αν και, εις αυτούς τους νέους θεούς,
ποίος άλλος εκτός εμού, αφειδώς δώρα εδώρισεν;
Αλλά, δι' αυτά σιωπώ' αφού, εις καλώς γνωρίζουσας
ήθελον ομιλήσει. Τα προς χάριν των βροτών παθήματά μου
ακούσατε, πως αυτούς νηπίους όντας το πριν,
εννόους τους κατέστησα, κατόχους της φρονήσεως.
....................................
Εν βραχεί λόγω, τα πάντα συλλήβδην μάθε:
Πάσαι τέχναι εις τους βροτούς, εκ Προμηθέως.

.....................................

ΧΟΡΟΣ
......................................
Είναι γλυκύ με θαρσαλέας
ελπίδας, τον μακρόν βίον να διάγης και με φωτεινάς
ευφροσύνας την καρδίαν να τρέφης'
όμως φρίτω καθώς αντικρύζω σε,
σπαραττόμενον εκ μυρίων βασάνων...
Τον Δία ουδόλως φοβείσαι
και αυτόγνωμος, υπερμέτρως τιμάς
τους θνητούς, Προμηθευ.
Ιδέ λοιπόν πόσον η χάρις
αχαρίστη φίλε μου είναι' ειπέ μου, που η βοήθεια;
ποία των εφήμερων θνητών η υποστήριξις; Δεν αντελήφθης
την άτονον ολιγωρίαν-αδράνειαν-η οποία,
ως εν ονείρω, κρατεί
δέσμιον των ανθρώπων
το τυφλόν το γένος; Ουδέποτε--
του Διός την διακυβέρνησιν
μεταστρέφουν των θνητών αι βουλαί.
....................................

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ
.....................................
Εξ αυτής ακριβώς της σποράς θα γεννηθή κάποιος γενναίος
δοξασμένος τοξότης, ο οποίος εκ των πόνων αυτών εμέ
θα λυτρώσει' τοιούτον χρησμόν η αρχαιοτάτη
μήτηρ μου, η Τιτανίς Θέμις, μου αφηγήθη.
.....................................

Ποτέ μη λογισθής ότι εγώ, του Διός
την γνώμην φοβηθείς, θηλύνοος θα γίνω,
και θα εκλιπαρήσω τον πολυμίσητον
με γυναικείες ικεσίες, με άπλωμα των χειρών,
δια να με λύση εκ των δεσμών. Πολύ τούτου απέχω.
........................................
ΧΟΡΟΣ
.........................................
Μαζί του να πάσχω, ό,τι κι αν τύχη, επιθυμώ.
Τους προδότας να μισώ έχω μάθει,
και δεν υπάρχει νόσος
άλλη να αποστρέφωμαι, από αυτήν, περισσότερον.
...........................................
ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ
Και να, με έργα και όχι με λόγους
η γη σαλεύει.
Εκ βαθέων μυκάται ηχώ
βροντής, εκλάμπουν έλικες
της αστραπής διάπυροι, στρόβιλοι κόνεως
ελλίσσονται' σκιρτούν των ανέμων
των πάντων τα πνεύματα, το εν επί του άλλου
αντιπνέουν μαχόμενα
Συνταράσσονται ο αιθήρ και ο πόντος.
Τοιαύτη εναντίον μου ριπή εκ του Διός
φανερώς πλησιάζει και φόβον γεννά.
Ω της μητρός μου σέβας, και ω εσύ των πάντων
αιθήρ ο ελίσσων το φως το κοινόν,
εισοράς πόσον άδικα πάσχω.

Αισχύλου Ευφορίωνος Αθηναίου
Απόδοση: Ἀννα Τζιροπούλου -Ευσταθίου


PROMETEO ENCADENADO

PROMETEO
-¡Éter divino, vientos de rápidas alas, aguas de los ríos, sonrisa
innombrable de las olas marinas!Tierra, madre común, y tú Sol,
ojo al que nada se oculta, yo os invoco en este lugar, ved lo que
un dios se ve obligado a sufrir por obra de los dioses.
"Contemplad el oprobio con que se me aflige y que habré de
padecer durante días incontables. ¡Estos son los lazos de infamia
que ha imaginado para mí el nuevo señor de los bienaventurados!
¡Ay de mí, ay!, que lloro por los males presentes y por los que me
esperan. ¿después de qué pruebas brillará para mí el día de la
liberación?
"Mas ¿qué digo? ¿Acaso no sé ya de antemano todo lo que me
espera? Ningún infortunio me vendrá que no haya previsto. Es
preciso aceptar uestra suerte con ánimo sereno y comprender
que no puede lucharse contra la fuerza del Destino.
......................................................

EL CORO
- Viéndote estoy, Prometeo, y una nube temerosa y cargada de
lágrimas siento que empeña mis ojos cuando contemplo sobre
esta roca tu cuerpo que se consume en la ingnominia de estos
férreos lazos. Nuevos dueños rigen el timón del Oimpo. En
nombre de nuevas leyes, Zeus ejerce un poder, sin límites, y los
que eran poderosos ayer se ven hoy derribados.
.........................................
-Oh Prometeo, gimo sobre el destino que te abruma con tales
desgracias; y la lágrimas que brotan de mis ojos, llenos de piedad,
inundan mis mejillas como vivas fuentes. He aquí, pues, de qué
 triste manera, erigiendo su capricho en ley, hace sentir Zeus su
sorberbio poder a los dioses de antaño. De toda esta región se
eleva ya un clamor angustioso. Los pueblos gimen sobre la
grandeza y el antiguo prestigio arrebatados a la divinidad de
Prometeo y de sus hermanos
.........................................

PROMETEO
- No creáis que mi silencio nace de deblildad o de orgullo; pero
una idea me destroza el alma, viéndome ultrajado de esta suerte,
porque ¿quién sino yo aseguró a esos dioses nuevos sus
prerrogativas? Pero sobre este punto no diré más, pues sabéis
muy bien lo que podría decir. Escuchad, en cambio, las miserias
de los mortales, y la manera como, de niños que eran, he hecho
de ellos seres inteligentes, dotados de razón.
.........................................
En una palabra, y resumiéndolo
todo: todas las artes de que gozan los mortales son obra de
Prometeo.

EL CORO
...........................................
Hermoso es vivir una larga existencia en confiada esperanza,
mientas nutre el corazón una alegría sin sobras. Pero, cuando
te contemplo aquí víctima de tantos padecimientos, mi alma se
estremece de horror. Sin temor a Zeus, a impulsos de tu indócil
voluntad, te interesas en demasía por el hombre, oh Prometeo.
Vamos, dime: ¿qué provecho has sacado de tus beneficios? ¿Qué
apoyo, qué ayuda te prestan los efímeros? ¿No adviertes acaso su
triste impotencia, semejante a la de los sueños, que traba los pies
a la ciega raza de los hombres? Nunca la mortal voluntad podrá
nada contra el orden establecido por Zeus.
...............................................
PROMETEO
...............................................
Sabe sólo que de ese tronco nacerá
el héroe famoso por su arco que ha de librarme de mis males. Tal
es el oráculo que me fue plenamente revelado por mi madre,
Temis, hermana de los Titanes.
................................................
No quieras pensar que aterrado por la sentencia de Zeus vaya a
volverme de ánimo femenil, y que, semejante a una mujer, con las
manos vueltas del revés, suplique a aquel al quien más aborrezco
que me desligue de estas cadenas. Eso no lo verás.
.................................................
EL CORO
.................................................
prefiero padecer con él.
He aprendido a odiar a los traidores y no hay ndada que yo aborrezca
tanto como ese vicio.
...............................................
PROMETEO
-A las palabras han seguido los hechos. La Tierra vacila, y el trueno
ruge sordamente en sus profundidades; en zigzagues inflamados
estallan los rayos en el aire y el furioso Cielo levanta el polvo en
torbellinos. Los vientos todos se precipitan unos contra otros; se
ha abierto entre ellos la contienda, y el aire y el mar se confunden.
He aquí la fuerza desatada lanzada con oda certeza contra mí
por la mano de Zeus, para infundirme espanto. ¡Oh majestad de
mi madre!, ¡oh éter, que haces girar alrededor del mundo la luz
que nos alumbra a todos,contemplad las iniquidades que he de
padecer!

Esquilo
Traducción: Pehuén editores

6 σχόλια:

  1. @ Palalos

    ...και επίκαιρο!

    Σ'ευχαριστώ πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ αληθινό!
    Μια χαμογελαστή καλημέρα
    κι από μένα γλυκιά μου!
    Πολύ γλυκό το blogάκι σου
    Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ ενδιαφέρον. Και πολύ ωραίο μπλογκ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ D.Angel
    Σ'ευχαριστώ πολύ...
    Μια χαμογελαστή καλησπέρα!
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ Πιγκουίνος

    Να 'σαι καλά, σ'ευχαριστώ
    Την καλησπέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...