Σάββατο, 12 Απριλίου 2008

Εγώ που υπάρχω στο μέλλον μου (Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου)


Τούτο το πρόσωπο αιώνες το κουβαλώ
Από ναυάγιο σε ναυάγιο
Αιώνες το ερεβουργώ
Ανάμεσα στα χωρία του Πλάτωνα
Εγώ που υπάρχω στο μέλλον μου
αναλλοίωτη
Και ρέω από το όνειρο που μ' εγκοσμίωσε
Εγώ που υπάρχω σε καιρούς παλιούς
Και οδοιπορώ στην άβυσσο
άνω και κάτω
μία
Να λάβω το μήνυμα
Άσπιλη
Σαν την πρώτη μέρα της αγάπης



Οδοιπορώ τον καιρό
καμπύλο
Να τυπώσω στα μάτια μου
Το όραμα του παραδείσου
λυγώ
Σαν ακτίνα του Αόρατου
Να τινάξω ρίζα στ' άπατα βάθη του
Να υπερβώ το θάνατο που άπλωσε το τοπίο του
πάνω στο σώμα μου
Εγώ που υπάρχω εξόριστη απ ' τον ουρανό
και δραπέτις
Ονειρεύομαι ακόμα και κλαίω
Τη χαμένη γη μου.

2 σχόλια:

  1. Για μια αρκετά μεγάλη κι άσχημη περίοδο της ζωής μου, τα συναισθήματά μου ήταν τόσο δυνατά κι οι σκέψεις μου δυνατές, πολύπλοκες και μπερδεμένες, έφτασα τόσο βαθειά που έπιασα πάτο. Μου αρέσει η ποίηση γιατί με κάνει να σκέπτομαι και να μελαγχολώ. Ίσως κάποια στιγμή να σου στείλω και κάποιο δικό μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι εμένα μ'αρέσει η ποίηση. Ευπρόσδεκτο το ποίημά σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...